امروز: پنجشنبه, ۷ مهر ۱۴۰۱ / بعد از ظهر / | برابر با: الخميس 4 ربيع أول 1444 | 2022-09-29
کد خبر: 5844 |
تاریخ انتشار : 19 آگوست 2022 - 17:41 | ارسال توسط :
14 بازدید
0
می پسندم
ارسال به دوستان
پ

برخی از افراد از تیک عصبی رنج می‌برند و دوست دارند بدانند که آیا تیک عصبی درمان قطعی دارد؟ اکثر اختلالات تیک با گذشت زمان از بین می‌روند. با این حال، بیشتر بیمارانی که ناراحتی قابل توجهی را به دلیل تیک‌های خود تجربه می‌کنند، متوجه می‌شوند که درمان، دارو و تغییرات ساده در سبک زندگی […]

برخی از افراد از تیک عصبی رنج می‌برند و دوست دارند بدانند که آیا تیک عصبی درمان قطعی دارد؟

اکثر اختلالات تیک با گذشت زمان از بین می‌روند. با این حال، بیشتر بیمارانی که ناراحتی قابل توجهی را به دلیل تیک‌های خود تجربه می‌کنند، متوجه می‌شوند که درمان، دارو و تغییرات ساده در سبک زندگی می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند، به‌خصوص برای افرادی که علائم سندروم تورِت را دارند. پس می‌شود گفت که درمان قطعی برای تیک عصبی وجود دارد.

اگرچه زمانی اختلالات تیک بسیار نادر در نظر گرفته می‌شد، مطالعات اخیر نشان می‌دهند که این اختلالات ۲۰ درصد از کودکان و ۱ درصد از بزرگسالان را تحت تأثیر قرار می‌دهند. با این وجود، هیچ دستورالعمل پزشکی واضحی برای بهترین روش درمانی وجود ندارد و هر پزشک روشی که ترجیح می‌دهد را برای درمان قطعی تیک عصبی در نظر می‌گیرد.

با این حال، اکثر پزشکان برای درمان تیک با رویکردی پیش می‌روند که از اقدام مطمئن نیستند، پس قبل از انجام کاری صبر می‌کنند تا علائم فرد را بیشتر مشاهده کنند. تیک‌ها اغلب در یک چرخه عمل می‌کنند و در طی دو هفته ظاهر می‌شوند و از بین می‌روند. اکثر تیک‌ها بعد از چند دوره به خودی خود از بین می‌روند، به این معنی که نیازی به درمان ندارند. حتی اگر تیک‌ها به خودی خود از بین نروند، برخی از بیماران همچنان ترجیح می‌دهند که درمان را دنبال نکنند. اگر تیک‌ها شدید نباشند یا باعث خجالت زیاد نشوند، اکثر بیماران به آن‌ها عادت می‌کنند و درمان را غیر ضروری می‌دانند.

اگر بیمار و پزشک تشخیص دهند که درمان لازم است، گزینه‌های زیر برای درمان قطعی تیک عصبی وجود دارند:

 

درمان اختلالات تیک با دارو

دارو برای برخی از اختلالات تیک استفاده می‌شود اما این اولین خط درمان نیست؛ به‌طور کلی، دارو تنها زمانی تجویز می‌شود که تیک‌ها با عملکرد فرد تداخل داشته باشند و تمام روش‌های غیرپزشکی بی‌تأثیر باشند. اختلالات تیک، مانند سایر بیماری‌ها، تنها زمانی که بیمار تحت نظر پزشک است، باید با دارو درمان شود.

چندین گزینه دارویی وجود دارد و پیش‌بینی اینکه چگونه یک بیمار به یک داروی خاص در برابر دیگری واکنش نشان می‌دهد، دشوار است. اولین داروی انتخابی معمولاً یک داروی ضدروان‌پریشی معمولی به نام هالوپریدول است. گزینه‌های دیگر عبارتند از ریسپریدون (یک داروی ضدروان‌پریشی غیرمعمول) و اتوموکستین و گوانفاسین (داروهای غیر محرک که اغلب برای درمان ADHD استفاده می‌شوند). برخی از بیماران با داروهایی مانند مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین ((SSRIs و ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای نیز نتایج مثبتی را تجربه می‌کنند.

این داروها باید با کمترین دوز ممکن شروع شوند تا خطر عوارض جانبی کاهش یابد. عوارض جانبی برای هر دارویی متفاوت است، اما به‌طور کلی مواردی مانند افزایش وزن، سرگیجه، مشکلات خواب، ناراحتی گوارشی و سردرد را شامل می‌شود. در برخی موارد نادر، عوارض جانبی یک دارو می‌تواند نگران‌کننده‌تر از خود اختلال تیک باشد؛ در این موارد به بیمار توصیه می‌شود که روی سایر روش‌های درمان تمرکز کند.

 

درمان اختلالات تیک با درمان

درمان انتخابی برای اختلالات تیک، درمان آموزش معکوس کردن عادت یا HRT نامیده می‌شود. در این روش، فرد یاد می‌گیرد که احساس «محرک» قبل از تیک را تشخیص دهد. در بیشتر موارد، این احساس «تنش» یا «فشار» است که تنها با انجام تیک می‌تواند تسکین یابد. هنگامی که یک بیمار با موفقیت محرک خود را شناسایی کرد، می‌تواند یاد بگیرد که با درگیر شدن در یک رفتار جایگزین به این احساس پاسخ دهد و تنش را بدون استفاده از تیک کاهش دهد.

برای مثال، تیک یک بیمار به صورت تکان دادن شانه است. نویسندگان این مطالعه نوشته‌اند: «پاسخ رقابتی ممکن است در حالی که آرنج به سمت بالاتنه فشار داده می‌شود، شامل کشش ایزومتریک عضلات بازو باشد. بنابراین، پاسخ رقابتی بیمار را تشویق می‌کند تا با روشی جدید به اصرار به تیک پاسخ دهد.»

HRT همچنین به بیماران می‌آموزد تا عوامل استرس‌زایی که می‌توانند موجب تشدید تیک‌هایشان شوند را شناسایی کنند و مکانیسم‌ها یا استراتژی‌هایی را برای اجتناب از این عوامل به آن‌ها ارائه می‌دهد. HRT هم در کودکان و هم در بزرگسالان بسیار مؤثر است، مطالعات متعدد نشان داده است که تیک‌ها بعد از شش هفته از درمان، ۱۷ تا ۵۰ درصد کاهش می‌یابد.

این یک تصور اشتباه رایج است که بیماری که تیک خود را شناسایی می‌کند و فعالانه تلاش می‌کند تا آن را سرکوب کند، تیک‌های قوی‌تر یا متنوع‌تری را تجربه می‌کند؛ چرا که مطالعات بی‌شماری خلاف این تصور را درست نشان داده‌اند. در واقع، مطالعه‌ای روی تیک‌های صوتی و حرکتی نشان داد که حتی زمانی که درمان صرفاً روی تیک‌های صوتی متمرکز بود، تیک‌های حرکتی همچنان ۲۶ درصد کاهش یافت.

 

درمان اختلالات تیک با تغییرات تغذیه‌ای

تحقیقاتی که به بررسی ارتباط بین اختلالات غذایی و تیک می‌پردازد بسیار مقدماتی و محدود است. اکثر پزشکان به بیماران خود توصیه نمی‌کنند که برای درمان اختلالات تیک صرفاً به برنامه‌های غذایی تکیه کنند. با این حال، خوردن برخی غذاها و اجتناب از برخی دیگر، ممکن است تأثیر مثبتی بر این بیماری داشته باشد. این روش به‌طور کلی عوارض جانبی کمی دارد.

اسید چرب امگا ۳: در نمونه‌های کوچک، کودکان و بزرگسالان مبتلا به اختلالات تیک در حین مصرف اسید‌های چرب امگا ۳ نتایج مثبتی را تجربه کرده‌اند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۲ نشان می‌دهد در حالی که امگا ۳ به‌طور قابل توجهی امتیازات تیک را بالا نمی‌برد، به «نقص مرتبط با تیک» که به معنی پریشانی روانی یا علائم اضافی مرتبط با اختلال تیک است، کمک می‌کند. علاوه بر این، تا ۵۰ درصد از کودکان مبتلا به اختلالات تیک که ADHD هم دارند، به امگا ۳ نیز پاسخ مثبت می‌دهند.

منیزیم و ویتامین ب۶: در یک مطالعه کوچک که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، کودکان مبتلا به سندروم تورِت (عارضه عصبی که به وسیله ترکیبی از حرکات و صداهایِ ناخواسته که به آن‌ها تیک (Tic) می‌گویند، توصیف می‌شود.) نتایج مثبتی را در حین مصرف مکمل منیزیم و ویتامین ب۶ تجربه کردند. به دلیل حجم نمونه کوچک و عدم وجود گروه کنترل، نتایج مطالعه مشکوک است. اما مصرف بیشتر منیزیم و ب۶ از منابع غذایی، به احتمال زیاد عوارض منفی ایجاد نمی‌کند و می‌تواند منجر به تغییرات مثبت برای کودکان یا بزرگسالان مبتلا به تیک شود. غذاهای سرشار از این ویتامین‌ها عبارتند از سبزی برگی، حبوبات، غلات کامل، میوه‌ها، ماهی و آجیل‌ها. قبل از اضافه کردن هر گونه مکملی به برنامه روزانه خود یا فرزندتان، با پزشک خود مشورت کنید.

اجتناب از کافئین، شکر و نوشابه: یک مطالعه اولیه کوچک دیگر، به تأثیر برخی غذاها بر علائم اختلالات تیک پرداخت. محققان ارتباطی بین بروز بیشتر تیک‌ها و افزایش مصرف نوشیدنی‌های کولا، قهوه، چای سیاه، مواد نگهدارنده، شکر تصفیه شده و شیرین کننده‌های مصنوعی پیدا کردند که احتمالاً به دلیل تأثیر آن‌ها بر سطح دوپامین در مغز است.

این نتایج کاملاً غافلگیر کننده نبود، زیرا اکثر پزشکان از قبل توصیه کرده‌اند که بیمارانی که تحت درمان اختلالات تیک قرار می‌گیرند تا حد امکان از مصرف کافئین خودداری کنند. با این حال، این مطالعه اولین مطالعه‌ای بود که نگهدارنده‌ها، شکر و سایر شیرین کننده‌ها را با تیک‌های تشدید کننده مرتبط کرد. این امر نشان می‌دهد که ممکن است تحقیقات بیشتری برای بررسی رابطه بین این مواد و اختلالات تیک مورد نیاز باشد.

یک برنامه غذایی خاص احتمالاً تیک‌ها را از بین نمی‌برد، اما کاهش استرس از جمله استرس گوارشی می‌تواند تأثیر مثبت کلی بر شدت بیماری داشته باشد. اگر مشکوک هستید که به برخی غذاها (مانند گلوتن، لبنیات و رنگ‌های خوراکی) حساس هستید، با امتحان کردن یک برنامه حذف می‌توانید علت دقیق آن را کشف کنید و از آن جلوگیری کنید.

 

درمان اختلالات تیک با تغییر سبک زندگی

در موارد خفیف، اختلالات تیک را می‌توان با تکنیک‌های آرام سازی غیررسمی درمان کرد که به کودکان و بزرگسالان کمک می‌کند تا استرس را که می‌تواند باعث تشدید تیک‌ها شود، کاهش دهند. نمونه‌هایی از این تکنیک‌ها عبارتند از تنفس عمیق، تصویرسازی ذهنی و آرام‌سازی پیشرونده عضلانی. در حالی که این تکنیک‌ها به ندرت به اندازه رفتار درمانی رسمی مؤثر هستند، می‌توانند به بیماران کمک کنند تا دیدگاه خود را نسبت به این بیماری بهبود بخشند و احساس کنند که علائم را کنترل می‌کنند.

ورزش همچنین می‌تواند بدون عوارض جانبی منفی برای کاهش استرس، ایجاد خروجی برای انرژی اضافی و کمک به شما در کنترل بدن و ذهن استفاده شود.

 

منبع:

How to Treat Tic Disorders

    برچسب ها:
لینک کوتاه خبر:
×
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسطخبرگزاری نیلگون در وب سایت منتشر خواهد شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
  • لطفا از تایپ فینگلیش بپرهیزید. در غیر اینصورت دیدگاه شما منتشر نخواهد شد.
  • نظرات و تجربیات شما

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

    نظرتان را بیان کنید