امروز: پنجشنبه, ۷ مهر ۱۴۰۱ / بعد از ظهر / | برابر با: الخميس 4 ربيع أول 1444 | 2022-09-29
کد خبر: 5853 |
تاریخ انتشار : 09 آگوست 2022 - 17:48 | ارسال توسط :
28 بازدید
0
می پسندم
ارسال به دوستان
پ

اختلال دوقطبی چیست؟ اختلال دوقطبی که با نام افسردگی – شیدایی نیز شناخته می‌شود، یک بیماری روانی است که خلق و خوی شدید و کم و تغییراتی در خواب، انرژی، تفکر و رفتار ایجاد می‌کند. افرادی که مبتلا به اختلال دوقطبی هستند ممکن است دوره‌هایی را تجربه کنند که در آن احساس شادی و انرژی […]

اختلال دوقطبی چیست؟

اختلال دوقطبی که با نام افسردگی – شیدایی نیز شناخته می‌شود، یک بیماری روانی است که خلق و خوی شدید و کم و تغییراتی در خواب، انرژی، تفکر و رفتار ایجاد می‌کند.

افرادی که مبتلا به اختلال دوقطبی هستند ممکن است دوره‌هایی را تجربه کنند که در آن احساس شادی و انرژی بیش از حد دارند و در دوره‌های دیگر احساس غمگینی، ناامیدی و تنبلی می‌کنند. در بین این دوره‌ها، آن‌ها معمولاً احساس طبیعی دارند. شما می‌توانید حالت‌های بالا و پایین را به عنوان دو «قطب» خلق و خو در نظر بگیرید، به همین دلیل است که به آن احتلال «دوقطبی» می‌گویند.

کلمه شیدایی (مانیا) زمان‌هایی را توصیف می‌کند که فرد مبتلا به اختلال دوقطبی احساس هیجان و اعتمادبه‌نفس بیش از حد می‌کند. این احساسات همچنین می‌تواند شامل تحریک‌پذیری و تصمیم‌گیری‌های تکانشی یا بی‌پروا باشد. حدود نیمی از افراد در دوران شیدایی همچنین ممکن است دچار هذیان‌ها (باور کردن چیزهایی که واقعیت ندارند و نمی‌توان با حرف مانع باور آن‌ها شد) یا توهمات (دیدن یا شنیدن چیزهایی که وجود ندارند) شوند.

کلمه نیمه‌شیدایی (هیپومانیا) علائم خفیف‌تری از شیدایی را توصیف می‌کند که در آن فرد هذیان‌ها یا توهمات ندارد و علائم بالای او در زندگی روزمره‌اش تداخلی ایجاد نمی‌کند.

کلمه افسردگی (خلق پایین) زمان‌هایی را توصیف می‌کند که فرد بسیار غمگین یا افسرده می‌شود. این علائم همان علائمی است که در اختلال افسردگی ماژور یا اختلال افسردگی عمده توصیف شده است، حالتی که در آن فرد هرگز دوره‌های شیدایی یا نیمه‌شیدایی را تجربه نمی‌کند.

اکثر افراد مبتلا به اختلال دوقطبی علائم افسردگی را در زمان‌های بیشتری نسبت به علائم شیدایی یا نیمه‌شیدایی تجربه می‌کنند.

 

علائم اختلال دوقطبی چیست؟

در اختلال دوقطبی، دوره‌های درهم خلق و خوی بالا و پایین از یک الگوی مشخص پیروی نمی‌کنند. فرد مبتلا ممکن است قبل از اینکه به حالت مخالف تغییر کند، چندین بار حالت خلقی یکسانی مثل افسردگی یا شیدایی را تجربه کند. این دوره‌ها می‌توانند در طول چند هفته، ماه‌ها و گاهی حتی سال‌ها اتفاق بیفتند.

شدت علائم از فردی به فرد دیگر متفاوت است و همچنین می‌تواند در طول زمان تغییر کند و شدت آن کمتر یا بیشتر شود.

علائم شیدایی (خلق بالا):

  • شادی، امیدواری و هیجان بیش از حد
  • تغییرات ناگهانی از شادی به تحریک‌پذیری، عصبانیت و پرخاشگری
  • بی‌قراری
  • صحبت سریع و تمرکز ضعیف
  • افزایش انرژی و نیاز کمتر به خواب
  • میل جنسی بالای غیرمعمول
  • ساختن برنامه‌های بزرگ و غیرواقعی
  • نشان دادن قضاوت ضعیف
  • سوءمصرف مواد مخدر و الکل
  • حالت تکانشی بیشتر
  • نیاز کمتر به خواب
  • اشتهای کمتر
  • احساس اعتماد‌به‌نفس و رفاه بیشتر
  • حواس‌پرتی سریع

در طول دوره‌های افسردگی (خلق پایین)، فرد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است علائم زیر را داشته باشد:

  • غمگینی
  • از دست دادن انرژی
  • احساس ناامیدی یا بی‌ارزشی
  • از چیزهایی که زمانی دوست داشته‌اند لذت نمی‌برند
  • مشکل در تمرکز
  • فراموشی
  • آهسته صحبت کردن
  • میل جنسی کمتر
  • ناتوانی در احساس لذت
  • گریه غیرقابل کنترل
  • مشکل در تصمیم‌گیری
  • تحریک‌پذیری
  • نیاز به خواب بیشتر
  • بی‌خوابی
  • تغییرات اشتها که باعث کاهش یا افزایش وزن شما می‌شود
  • افکار مرگ یا خودکشی
  • اقدام به خودکشی

روش‌های درمان اختلال دوقطبی چیست؟

اختلال دوقطبی قابل درمان است. این یک بیماری طولانی مدت است که نیاز به مراقبت مداوم دارد. افرادی که در طول یک سال، تعداد حالت خلقی آن‌ها چهار یا بیشتر است، یا افرادی که مشکلات مواد مخدر یا الکل نیز دارند، ممکن است به شکل‌هایی از این بیماری مبتلا شوند که درمان آن‌ها بسیار دشوارتر است.

درمان می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند. فرد می‌تواند با ترکیبی از چند روش مثل مراقبت‌های پزشکی خوب، داروها، گفتاردرمانی، تغییرات سبک زندگی و حمایت دوستان و خانواده، احساس بهتری داشته باشد. اختلال دوقطبی یا افسردگی – شیدایی (هنوز گاهی با این اسم شناخته می‌شود)، هیچ درمان شناخته شده‌ای ندارد. این یک بیماری مزمن است که نیاز به مدیریت مادام العمر دارد. بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری دارای عملکرد خوبی هستند؛ آن‌ها خانواده و شغل دارند و زندگی عادی دارند.

دارو درمان اصلی برای این بیماری است که معمولاً شامل موارد زیر است:

  • داروهای تثبیت‌کننده خلق و خو مانند کاربامازپین با نام تجاری تِگْرِتول، لاموتریژین با نام تجاری Lamictal، لیتیم و والپروات با نام تجاری دپاکین.
  • داروهای ضدروان‌پریشی مانند کاریپرازین با نام تجاری ورایلار، لوراسیدون با نام تجاری Latuda، الانزاپین با نام تجاری زیپرکسا و کوئتیاپین با نام تجاری سروکوئل.
  • داروهای ضدافسردگی.
  • داروهای ضدافسردگی – ضدروان‌پریشی، ترکیبی از یک ضدافسردگی و یک تثبیت‌کننده خلق و خو.

·      داروهای ضداضطراب یا داروهای خواب ‌آور مانند آرام‌بخش‌هایی مثل بنزودیازپین‌ها.

 

ممکن است کمی طول بکشد تا ترکیب مناسب خود را پیدا کنید. ممکن است قبل از اینکه شما و پزشکتان بفهمید چه چیزی بهترین تأثیر را برایتان دارد، لازم باشد چند چیز را امتحان کنید. هنگامی که این کار را انجام دادید، مهم است که داروی خود را ادامه دهید و قبل از قطع یا تغییر هر چیزی با پزشک خود صحبت کنید.

زنان باردار یا شیرده باید با پزشک خود در مورد داروهایی که مصرف آن‌ها بی‌خطر است صحبت کنند.

روان‌درمانی یا «گفتاردرمانی» نیز اغلب پیشنهاد می‌شود. چندین نوع مختلف وجود دارد. گزینه‌های آن شامل موارد زیر هستند:

  • درمان بین فردی و ریتم اجتماعی (IPSRT). این درمان بر این پایه است که داشتن یک برنامه روزانه برای همه چیز، از خواب تا غذا خوردن، می‌تواند به حفظ ثبات خلق و خوی شما کمک کند.
  • درمان رفتاری-شناختی (CBT). این درمان به شما کمک می‌کند تا عادات و اعمال بد خود را با گزینه‌های مثبت‌تر جایگزین کنید. همچنین می‌تواند به شما کمک کند تا مدیریت استرس و سایر محرک‌های منفی را یاد بگیرید.
  • آموزش روانی. یادگیری بیشتر و آموزش در مورد اختلال دوقطبی به اعضای خانواده، می‌تواند کمک کند تا در هنگام وقوع دوره‌ها از سمت آن‌ها حمایت شوید.
  • درمان متمرکز بر خانواده. این یک سیستم پشتیبانی را برای کمک به درمان ایجاد می‌کند و به عزیزان شما کمک می‌کند تا شروع یک دوره را تشخیص دهند.

سایر گزینه‌های درمانی برای اختلال دوقطبی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • درمان با الکتروشوک (ECT). دوزهای کوچک الکتریسیته به مغز شوک وارد می‌کند و یک تشنج کوچک ایجاد می‌کند تا آن را دوباره راه‌اندازی کند و تعادل برخی مواد شیمیایی را تغییر دهد. در حالی که این درمان هنوز آخرین راه‌حل درمان برای بعد از تأثیر نداشتن داروها و درمان‌ها است، اما این روش نسبت به روزهای اولیه فعالیت خود، بسیار بهتر و ایمن‌تر شده است و خطرات و عوارض جانبی کمتری دارد.
  • طب سوزنی. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد این درمان مکمل می‌تواند به افسردگی ناشی از اختلال دوقطبی کمک کند.
  • مکمل‌های تغذیه‌ای. در حالی که برخی از افراد برای کمک به علائم اختلال دوقطبی از مکمل‌های ویتامین‌های خاصی استفاده می‌کنند، استفاده از آن‌ها ممکن است مشکلات زیادی داشته باشد. برای مثال، مواد تشکیل‌دهنده آن‌ها تنظیم نشده است، می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند و برخی می‌توانند بر نحوه عملکرد داروهای تجویز شده تأثیر بگذارند. در مورد مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید حتماً به پزشک خود اطلاع دهید.

تغییرات سبک زندگی نیز ممکن است کمک کننده باشند:

  • ورزش منظم داشته باشید.
  • برای خوردن و خوابیدن به یک برنامه پایبند باشید.
  • یاد بگیرید که نوسانات خلقی خود را تشخیص دهید.
  • از دوستان یا گروه‌های حمایتی برای این بیماری پشتیبانی دریافت کنید.
  • یک دفترچه یا نمودار مختص به علائم داشته باشید.
  • مدیریت استرس را یاد بگیرید.
  • سرگرمی‌ها یا ورزش‌های سالم را پیدا کنید.
  • الکل ننوشید یا مواد مخدر مصرف نکنید.
لینک کوتاه خبر:
×
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسطخبرگزاری نیلگون در وب سایت منتشر خواهد شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
  • لطفا از تایپ فینگلیش بپرهیزید. در غیر اینصورت دیدگاه شما منتشر نخواهد شد.
  • نظرات و تجربیات شما

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

    نظرتان را بیان کنید